Gusinje je u Osmanlijsko doba imalo razvijene upravne, zanatske i trgovačke funkcije. Ovaj gradić, veoma znamenite historije imao je još znamenitiju arhitekturu. Danas je sačuvan samo dio kula, kuća i džamija iz perioda Osmanske imperije.
Ovaj kraj dao četiri paše. Po posljednjem od njih, Ali-paši Gusinjskim Šabanagićem danas se naziva i poznato turističko izletište u ovom gradu, Ali-pašini izvori. Ali-paša je ostao zapamćen jer nije priznao odluke Berlinskog kongresa i odluke sultana da se Plav i Gusinje dodijele Crnoj Gori 1878. godine. Tada Gusinje postaje samostalna teritorija, sve do 1912. godine.
Ovaj gradić je dao veliki broj antifašista, imama, književnika i doktora nauka iz svih oblasti. Gusinje je poznato, kao i Plav, i po vrijednom duhovnom blagu: lirskim i epskim pjesmama. Uspostavljanjem granice sa Albanijom, početkom 20. vijeka, Gusinje sa okolinom je postalo periferan i izolovan kraj, što je uticalo na slabljenje njegove ekonomske moći.
Najveće migracije iz gusinjskog kraja desile su se 1914, 1919, 1925, 1933, 1936. ka Turskoj i Albaniji i od 1945. godine do danas ka Americi, zapadnoevropskim državama, Podgorici, Sarajevu, Peći, Prištini, Skoplju i drugim gradovima.
Gusinje je povratilo status opštine 2014. godine.
